Mój Jabbok

Sądziłem naiwnie,
że jestem po drugiej stronie.
Oto wróciłem,
brodząc w chłodnej woli
niedowierzania.

Rozglądam się
zdesperowany i bezradny,
nie umiejąc odepchnąć
dokonanych wyborów.
Badam nieufnie puls,
omotany nićmi serdeczności.
Zaciskam pięści,
nie mogąc dosięgnąć
zapłakanych dłoni.

Nie przestraszyłem się
ognistego miecza,
bo w moich oczach
płonął ogień gorętszy.
Przedstawiliśmy się.
Zaatakowałem pierwszy,
kłuty ostrą świadomością,
że zaniechanie tej walki
to śmierć z nicości.

Mocowaliśmy się czas jakiś.
Ponoć zwyciężyłem.

Zażądałem gwarancji.
I oto brnę naprzód,
brodząc w chłodnej woli
niedowierzania,
utykając na jedno serce…