Między dębem a trzciną

te chwile
w których jestem
marionetką
niebieskich żywiołów
uczą
teologii uległości

starcy nie dziecinnieją
oni łagodnieją
tak bardzo by nie ranić
ulotnych przeczuć
zamieszkujących w nich
coraz odważniej

i gdy świat
wciąż nazywa
mądrość naiwnością
oni pomagają mu
istnieć