Adwent – cz.2 (ostatnia)

nie wiem ile mi zostało
nie o pamięć po mnie idzie
stało się to co się stało
głupio odejść w takim wstydzie

może w wirze tym do góry
uda się podlecieć nieco
coraz częściej patrzę w chmury
coraz piękniej gwiazdy świecą

strach powoli obumiera
chyba wespół z organizmem
myśl o końcu mózg rozdziera
prozaicznym romantyzmem