A jednak

oczy otworzyć czy zamknąć

grubiańska świadomość wdziera się w sen
roztrącając przytulne iluzje
szukając złości z którą mogłaby hałasować

delikatny róż
jedyny niekiczowaty na tej planecie
coraz bardziej soczysty i świetlny
przenika bezgłośnie i niepowstrzymanie
pod powieki

serce zmienia rytm

niecierpliwe pytajniki
cywilizacyjne rusztowania
napuszone kalendarze
muszą zaczekać

teraz jest czas na kawę
na dniejącej werandzie duszy