Pomruk flanelowy

ten plakat na mej twarzy
na który tak się złościsz
beze mnie się przydarzył
przy Tobie tylko gości

wymykam się ocenom
tak łatwo wystawionym
i nie ulegam scenom
wokoło mnie tworzonym

więc złościsz się podwójnie
zerwawszy plakat marzeń
gdy jawię się niespójnie
w kontekście nowych zdarzeń

a może by tak w końcu
połamać te szuflady
i w zachodzącym słońcu
podziwiać chmur parady

co ranek z ciekawością
poznawać się na nowo
i z wyrozumiałością
spotykać pierwsze słowo

z którego same wzrosną
ulotne opowieści
pachnące wieczną wiosną
i pełne nowych treści

o wzbierającym życiu
potężniejącej woli
radości i odkryciu
że rośniesz kiedy boli

nie jestem tym kim sądzisz
nie jesteś tą co myślę
uśmiechnę się gdy zbłądzisz
i sprostowanie wyślę

pamiętam też że rano
nie będę znał Cię wcale
lecz dłonie Twe zostaną
przypominając stale

o naszej wspólnej drodze
spotkaniach przełomowych
w Twych dłoniach się odrodzę
prawdziwy inny nowy