Jeśli słaniając się w marszu

latarnia pierwotnego zapału
walczy z paradoksalnie wzburzonym
morzem zniechęcenia

wybity z torów
pęd ku światłu
błądzi w pokrzywach światłocieni

nogi pewne ongiś jak cedry
uginają się
pod śmiesznie lekkim wyborem

kiedy upadam
nie wiem czy to przystanek
trzeci siódmy czy dziewiąty

kiedy jakoś się dźwigam
nie wiem czy to był
raz ostatni

kto nie idzie naprzód
ten się cofa –
ponoć oczywiste
…