Twój minipoemat

Co musi stać się szare
By dojrzeć kolory
By ich soczystość zapachniała nadzieją

Może innych jaskółek nie będzie
Ta jedna ma czynić wiosnę
Być wiosną samą

Pójdę wszędzie dokądkolwiek mnie poślesz
Pod warunkiem
Że będą tam ludzie

Jawy od snu nie da się oddzielić
Nie da się odróżnić
Realisty od marzyciela

Wygoda systematyzacji
Bagno stereotypów
Miecz obosieczny

A Ty się uśmiechasz
Jak nikt inny
Nie przestawaj

Wystraszyliśmy się
Naszych oczu
Obnażyły nas

Nie powiedzieliśmy ani słowa
Tu już nie ma na nie miejsca
Pożądamy współistnienia

Wszystkie zaimki to “ty”
Nie przypominaj mi o mnie
Ja to Ty

Dostrzegliśmy tęczę
Dopiero wówczas
Gdy poszarzało

Kiedy nasze świętości
Przestały być dla nas święte
Zginęły kolory

Zaczęliśmy więdnąć
Kąsani rozpaczą
Trawieni wspomnieniami

Niepotrzebnie
Lecz wiemy to dopiero teraz
Mądrzejsi o szarość
…