Sonet biały

ramion Twych bezkres tańcuje po niebie
lśni najwspanialszych koron blask dwunastu
tak często lękam się spojrzeć na Ciebie
bojąc się brudu własnego kontrastu

Ty za to chylisz się nad mą niedolą
dobroć Twych oczu roztapia sumienie
twierdzisz uparcie że mogę być solą
że gdy pozwolę totalnie się zmienię

nie śmiem przy Tobie mieć własnego zdania
byłoby zawsze kiepską próbą zgody
zresztą prócz siebie nie mam nic do dania

nie oczekuję więc ulgi nagrody
chcę tylko byś mnie wzięła w swe ramiona
niech w nich bez lęku moja nędza skona