Wiersz

* * *

kroczki
przebijasz mnie szczodrobliwością
dławisz mnie brakiem słów
przepalasz zbyt dziwną miłością
pozbawiasz kojących snów
za ciasne me serce na Ciebie
za małe do tak wielkich ról
zechciej więc w tym ziemskim niebie
cierpieniem złagodzić ból